Crufts 2003 / Crufts 2004 / Crufts 2006
Crufts 2003

Vorig jaar ben ik er voor het eerst geweest, sfeer proeven en je de ogen uitkijken. Zonder honden toen, wat me achteraf gezien wel speet. Het is toch wel bijzonder om op de grootste show ter wereld in de ring te staan. Zowel Farouche als Honnête hadden een kwalificatie op zak. Alleen het vrouwtje was nog niet zo'n durfal, dus het opstarten van de procedure om Engeland in te mogen werd toen achterwege gelaten.
Dan maar proberen om voor 2003 een Qualifying Award Card te halen, want je kunt niet zomaar inschrijven.
De Engelsen bepalen op welke shows in Europa kwalificatie mogelijk is, en daar dien je dan het CACIB te behalen.

De eerste gelegeheid die zich voordeed was de voorjaars-show in Luxemburg. Zowel Farouche als Honnête ingeschreven, Far in de kampioensklasse en Drollie in de openklasse. Beide wonnen hun klasse, waardoor Far direct Luxemburgs Kampioen werd. Voor het CACIB moesten ze het toen tegen elkaar opnemen, en ik zag het al helemaal zitten: dat wordt met Far naar Engeland volgend jaar, hoera! Maar nee, de keurmeester dacht er anders over, hij maakte Honnête beste teef en zij won dus het CACIB. Daar had ik absoluut niet op gerekend, Far had tot dan toe altijd van Drollie gewonnen.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen: met Far naar de Bundessieger in Dortmund. Oeps, niet een eenvoudige opgave daar in die Heimat, met flink wat Duitse inschrijvingen en een Duitse keurmeester. M'n optimisme was niet erg groot.
Maar Far flikte het mooi wel, ze werd niet alleen Bundessiegerin, maar ook nog Best of Breed en het felbegeerde ticket voor de Crufts was binnen.

Leuk hoor, met de zusjes naar Engeland. De entingen en bloedproeven waren nu wel gedaan. Dus on-line ingeschreven, een hotel geboekt en de boot ook maar gereserveerd. Alles in kannen en kruiken, alleen Far dacht er anders over. Ze vond het nodig om loops te worden... en is gedekt. Op de dag van de show was ze 6 weken drachtig en is dus lekker thuis gebleven.
Drollie niet, die ging gewoon op solo-tour en daar hebben we natuurlijk een foto-impressie van gemaakt.

hon-crufts4 hon-crufts2
Nog even dutten, ben straks wel wakker ... Hebben we leuke overburen?

hon-crufts3 Gezellig, al die voorbijgangers, ze mogen me allemaal aaien.
'T vrouwtje noemt me niet voor niets 'rupsje-nooit-genoeg'.

hon-crufts7
Niets eetbaars achtergebleven? M'n staart is omgevallen ...

Het is 5 uur in de ochtend als de wekker gaat, vrijdag 7 maart. Tegen zessen zal Thea er zijn, ze is de fokker van Honnête en Farouche. Ik hoop maar dat ze niet verdwaalt op de nog donkere snelweg; geografie is niet haar sterkste punt. Ben opgelucht als ze ruim op tijd aanbelt, hebben we nog tijd voor een bakkie. Uiteindelijk vertrekken we om 6.20 uur. 't Gaat allemaal goed tot Antwerpen, dan raken we in een file en verliezen bijna een uur. Om op tijd in Calais te zijn moeten we nog flink doorrijden.

Het inchecken daar gaat vlot; de papierwinkel van Honnête is in orde. Voor de controle van de chip komt de baliebeamte niet uit d'r hokje, ze duwt je gewoon een chipreader in de hand: doe het zelf maar! Oké, klep los en deurtje van de kennel open. Honnête vindt het maar een eng ding en ik ook, want hij piept niet. Hondje er dan maar helemaal uit. Zie intussen dat het nieuwe vetbedje geen keurig afgebiesd randje meer heeft. 't Is geen verrassing. Maak me zorgen om de chip, als pup was ze 'm na een week ook al eens kwijt. Thea schiet te hulp: je moet het knopje wel ingedrukt houden..en ja pieeeep. Euh, dat heb ik weer (rood hoofd).

De oversteek naar Dover verloopt gladjes, gelukkig voor ons en Drollie. Hoef ik tenminste niet met een zweverige maag de Engelse highway op, bij de gedachte alleen al krijg ik kramp. Weer druk om niks gemaakt; je kunt gewoon niet anders dan met het verkeer mee. De eerste keer inhalen is wel raar, heb een flinke dode hoek in de rechterspiegel. Na een kwartiertje tuffen (niet te hard) van de snelweg af om Honnête uit te laten. We belanden in een prachtig natuurgebied, echt nog on the white cliffs of Dover. Geen kop te bekennen, rust en het ruisen van de zee. De natuur is er verder dan hier, groener en de leeuweriken laten zich al zien.

Lekker uitgewaaid zetten we de reis voort. Moet aan 'de zware voet' van m'n broer denken: het tempo ligt nu een stuk hoger dan daarstraks. Ja, we durven al veel meer! En de route is simpel genoeg, gewoon de M20 aanhouden. Na verloop van tijd sukkelt Thea in slaap, 'k ben zelf ook een beetje suf. Hmm, de M20 wordt wat smaller, loopt zeker door een sub-urb. Krijg argwaan als er hoe langer hoe meer stoplichten opdoemen, de weg wel héél smal wordt en ik ineens tussen een stuk of 4 dubbeldekkers zit. Auto op de stoep gezet en een voorbijganger aan z'n jas getrokken. Of hij ons kan vertellen waar we nu staan. Blijkt dat we aardig op weg zijn naar Central Londen, nice maar niet heus. Hij vraagt waar we naar toe moeten. Birmingham zeg ik vrolijk. 'Bloody hell' is z'n reactie en kijkt ons verdwaasd aan. Lig inwendig in een deuk, hij is vast nog nooit out of the city geweest. We moeten dezelfde weg terug en dan de M25 op.

Dat lukt gelukkig, alleen het weer wordt wel errug Engels. De regen valt nu met bakken uit de lucht, de ruitenwissers kunnen het op de hoogste stand nauwelijks af. Ben er niet blij mee, de vaart is er uit en de wegsignalering meldt om het hutje een nieuwe queu. Hé, een bord: Birmingham 160, dat valt mee. 'Miles' zegt Thea droog, 'shit' denk ik gelaten. Uiteindelijk is het 17.00 uur Engelse tijd als we ons hotel in Redditch gevonden hebben. Allebei zo gaar als een aardappel, alleen Drollie is nog fit. Voor we gaan eten nog effe badderen (Thea) en slapen (ikke). Honnête is druk met haar speeltje. Als 'k wakker wordt is de kamer een puinhoop, overal liggen kleren. Drollie kijkt me zelfverzekerd aan: ja, ik heb de tassen uitgepakt maar niet gevonden wat ik zocht. Ach, wat is het ook een duveltje, en wat hou ik veel van haar.

hon-crufts5 hon-crufts6
Sta er voor mijn doen patent op Ik kijk de 'Engelse' kant op

hon-crufts1
Supergrote ring, het lopen gaat prima
hon-crufts10 hon-crufts9
Ben braaf: huppel niet, bijt niet in 't lijntje Einde oefening: 5e plek en VHC gekregen