free webpage hit counter
Hunting


Initiatiedag 2004 in Mol: geen konijn, wel een fret!

Het is zaterdag 21 februari, een beetje bibberig sta ik op. Door het vroege uur, de kou en de spanning. Zo meteen met Farouche en Honnete naar Mol, om mee te doen aan de Initiatiedag voor de jacht op konijn.

Ik zal ze los moeten laten, spookt het door m'n hoofd. De warme stralen van de douche spoelen mijn onrust niet weg. Als ze maar niet weglopen, is het er wel veilig, neem ik ze heelhuids mee terug naar huis? Hellup, Far moet morgen naar de Afstammelingenkeuring en over twee weken naar de Crufts. Visioenen van gescheurde oren, bebloede staarten en manke poten trekken voorbij.

De dames scharrelen intussen rustig en nietsvermoedend rond. Geen druk gedrentel, want de tas met showspullen staat niet klaar.
Even later stappen ze opgewekt in de auto. Ik heb met Marie-Jose afgesproken bij een benzinestation langs de A2. We zijn aan de late kant, zij gelukkig ook. Toch nog ruim op tijd arriveren we in Mol.

Ten huize van Luc van Broekhoven worden we ontvangen met een warme bak koffie. Daar hebben zich al heel wat deelnemers verzameld. Voornamelijk mensen met Beagles en één meute Fauves. Mijn meiden zijn de enige Petits. Er gaat een menukaart rond van de plaatselijke taveerne, waar we tussen de middag zullen gaan eten. Na wat aarzelen zet ik een kruisje bij de spare ribs, ben geen moeilijke eter, 't lijkt me allemaal wel lekker.
Dan wordt het menens; Johan Gillis van de Belgian Hound Club neemt het woord. Er zijn 7 loten, 4 worden er voor de lunch afgewerkt, de overige 3 en 'alle riemen los' erna. 's Morgens zijn de totaal onervaren honden (met schijterige eigenaren) aan de beurt. Wij dus ook: Far en Honnete hebben het 2de lot na de Fauves. Gelukkig, kan ik de kunst misschien nog even afkijken.
We vertrekken in colonne naar het jachtgebied. Links ervan ligt een meer, rechts ervan een kanaal. het lijkt me een redelijk safe terrein, alleen de zwemlust van Far baart me zorgen.

Eerst maar eens kijken hoe de Fauvejes het eraf brengen. Er wordt druk gesnuffeld, alleen is er in geen velden of wegen een konijn te bekennen. Hopelijk hebben wij meer mazzel.

Na een uurtje mogen de dames aantreden. Ik ontkoppel met bonzend hart de riemen, en ja hoor, ze gaan er als gekken vandoor. Far voorop, een luid blaffende Honnete er achteraan: keten!!!!! Zigzaggend maken ze de open stukken en paden onveilig, de bramenstruiken laten ze links liggen. Ik roep ze terug, gelukkig komen ze.
Ik ben ook gemakkelijk herkenbaar in m'n knalrode jas. Echt de jagersoutfit van een nitwit. De van Marie-Jose geleende toeter vormt een schril contrast in het geheel.
Nadat ik ze ernstig heb toegesproken en de eerste opwinding wat gezakt is, blijkt Far de meest serieuze van het stel. Als ik me een weg baan door de struiken, gaat ze mee en speurt de grond netjes af als ik haar aanmoedig. Zuslief wil alleen maar spelen en probeert Far steeds af te leiden met haar geblaf en gegrom. Daardoor blijft het niet bij één zwempartij als ook het water is ontdekt.

Na een half uurtje wordt besloten om twee ervaren Petits van Yves Glibert aan te laten sluiten.

Daarna gaat het beter, ook Honnete doet haar best. Ze gaat zelfs met Item mee onder de bramen. Far houdt mij steeds goed in het oog, wil ook wel werken maar weet eigenlijk niet waarnaar ze op zoek is.

Als Item luid geeft lijkt het er op dat er konijn gevonden is, alleen heeft de slimmerik zich in een duiker verstopt.

Weg kans. Een tweede komt er niet, de tijd is om, we worden afgeblazen.
Niet erg, want wat ik al vermoedde klopt. Far heeft er genoeg van, ze bleef op 't eind al heel dicht in m'n buurt.

Ze gaat opgekruld op de grond liggen tijdens de evaluatie met Yves. Die zegt niet ontevreden te zijn over het verloop. De dames waren redelijk goed gehoorzaam, en toonden vooral het laatste half uur van goede wil te zijn.
Maar om het kwartje echt te laten vallen, had er toch konijn moeten zitten.
Jammer genoeg moeten ook het derde en vierde lot het zonder konijn stellen. De organisatie is niet happy met deze pech, daardoor wordt er tijdens de lunch druk gesmoesd over een oplossing.

'S middags gaan we naar een ander gebied. Ook daar lijken de konijnen vakantie te hebben. Ah wel, de Belgen zijn heus niet voor 1 gat te vangen. Er loopt iemand rond met unnen blauwen valies. De inhoud van het tasje is evenwel iets anders dan de reclametekst doet vermoeden. Er komt niet een Hoegaarden Das maar een 'Hoegaarden' fret tevoorschijn. Nadat die in een hol is gezet, lijkt de pleuris uit te breken. Er wordt luid gegeven, en de meute Beagles laat zien waar we voor gekomen zijn. Heel mooi, heb ik tenminste een idee hoe het er dan aan toe gaat. We volgen de groep op een afstandje, lieve help, je moet wel conditie hebben hoor! Ik voel mijn hele lijf als we terug zijn in de taveerne voor de nabespreking. Honnete ook, die is een paar dagen zo stijf als een plank.

Als de dames hun Brevet de Chat om willen zetten in een Brevet de Chasse, zullen we stevig moeten oefenen. De toekomst zal het leren, in ieder geval hebben we een fantastisch leerzame en gezellige dag gehad.