Hunting

Jachtproef op konijn, 1 maart 2008, Mol (B)
In alle vroegte vertrokken we zaterdagmorgen in stormachtig weer naar België. De Mondeo ligt normaal gesproken als een huis op de weg, maar nu durfde ik toch echt niet zelf een shaggie te draaien.
We hebben maar een halve meute aan boord: Chic zit op het einde van haar loopsheid, en met Pareil was ik donderdags naar de dierenarts geweest omdat 'ie koorts had en lang niet lekker was.
Nadège en Cedric zouden het daarom samen moeten klaren, Charmeke mocht mee als mascotte en om een beetje sfeer te proeven.
Er waren maar liefst 9 meutes ingeschreven, en dat beloofde dat 't een lange, vermoeiende, spannende maar o zo gezellige dag zou worden.

We trokken het 4e lot, een stuk terrein bij de fabriek. Slik, heel iets anders dan het oefentraject van afgelopen september of het stuk duingebied vol duindoorn waar we daarna waren geweest.
Geen hoge bramendekking, wel een enorme zandvlakte, een wat drassig gedeelte met manshoog riet, en stroken met boompjes en wat laag struweel.
Vooraf zeg ik al tegen Thea bezorgd te zijn over dit lot: kan me van 4 jaar terug nog wel de open vlaktes en veel zand herinneren ....

We ontkoppelen het stel bij een strook met boompjes. Ze manouvreren om de stammetjes heen, snuffelen wat links en rechts maar van serieus zoeken is nog geen sprake.
Al gauw ontdekken ze een breed zandpad. Met z'n tweeën zetten ze de turbo erop - en wij de toeter - maar ze spelen stommetje en we verliezen ze uit het oog. Stelletje deserteurs: ze hebben de 'woestijn' ontdekt
foto's: Erwin Meijerink


Thea in haar wax-jas: zo in de Molse Sahara heeft het veel weg van een Bedoeïnen-gewaad.

Stoute Cedric is gelukkig in aantocht

En ook Desje is teruggekeerd


Nu moeten we met z'n allen terug, vechtend tegen de wind het lange zandpad af waar de twee grapjassen het hazepad kozen.



We zoeken ons heil verderop in een langgerekte bomenstrook met lage dekking. Wat we ook proberen, de neuzen willen niet naar de grond. Na 40 minuten worden afgeblazen en als we op de terugweg gaan, knijpen ze er nog een keer tussenuit. We toeteren ze na: retteketet, zo haal je geen brevet. Pfff ....