free webpage hit counter
  • pedigree
  • pictures
  • close-up
  • show results
  • show pictures

  • Pareil
    Hallo pup

    Hij kwam (achterstevoren), ik zag hem, en was verloren. Verontruste blikken, voorzichtige opmerkingen, 'moeilijke' vragen. Niet aan mij besteed, hij moest en zou blijven en zo is het ook gegaan.
    Hij leek zóveel op Far, mooie stevige pootjes, een lekker lijfje, heerlijke billen (in een zwart 'broekje') en een arrogant smoeltje: irresistable.
    Als m'n 'vennnntje' 15 weken is, is hij is al een stuk groter gegroeid. Dat dat zonder slag of stoot ging, nou nee. Heb toen heel wat gepiekerd en getreurd. Hij heeft me tot tranen gedreven, want hij liep weg als ik met de etensbak kwam. Ongelukkig keek hij me aan, met z'n grote bruine ogen. Hij dook echt weg in een hoekje en vluchtte naar een andere 'veilige plek' als ik de bak naar z'n schuilplaats verhuisde. Hij trok zelfs z'n neus op voor alles waar normale honden een moord voor doen.
    Iets klopte er niet, maar wat? Hij was ook wat stilletjes, liep met een gekromd ruggetje en een opgetrokken buik, z'n koppie naar beneden, te zwaar om het omhoog te houden. De dierenarts kon niets vinden, maar vond 'm niet te mager. Misschien gevoelige maag/darmen? Leek mij onwaarschijnlijk, z'n ontlasting was altijd goed. Wel had íe wat verhoging, dus toch maar een antibioticum meegenomen.
    De volgende morgen zat ie echt te snauwen naar Nadège, hij wilde absoluut niet met haar spelen. Zuslief bleef aandringen en raakte daarbij z'n snuit. Hij gilde het uit. Z'n kinnetje deed vreselijk pijn, ernaar wijzen was genoeg om hem aan het janken te brengen. Zou dat de oorzaak van het niet willen eten zijn. Gelijk z'n brokken gemalen, heet water en wat pens erdoor. De afgekoelde brij werd naar binnen geslokt, de portie van Nadège volgde.
    Arme Pareil, hij had liever honger gehad dan pijn.
    's Avonds terug naar de dierenarts, die was bang voor een gebroken onderkaak, want nog steeds was het betasten van z'n snoet onmogelijk. Hij kreeg een injectie met pijnstiller. Om een juiste diagnose te kunnen stellen zou hij de dag erop onder narcose gebracht worden. Met een kluit in m'n maag en een hele mooie prinses op m'n netvlies ben ik naar huis geraakt.
    's Ochtends was hij vreselijk monter: speels, blij, alert. Ik kon zelfs 't snoetje betasten, en de dierenarts even later ook. Hij hoefde gelukkig niet onder zeil: z'n kaak bleek niet gebroken, maar wel had z'n tandvlees een wat beurse plek. Hij moest toch wel een smak gemaakt hebben.
    Bij verder controle werd duidelijk dat ook z'n grote kiezen bovenin doorkwamen.
    Kereltje, kereltje, allemaal ellende in het bekkie en daarbij was (ben) je ook nog een watje.

    Naar school

    In het puppy-klasje deed 'ie goed z'n best. Hij leerde wat langzamer dan Nadège, maar alle commando's zaten er goed in toen hij examen moest doen.
    Vooral 'af', daar was hij een ster in: hij ligt graag, het liefst languit.
    Voel je de bui al hangen? Op het examen deed 'ie het dus NIET .... de boef.
    Doodzonde, want hij scoorde toch 62 punten van de 80. De 10 voor 'af' die ik in gedachten had werd een 0. Hij zakte, kreeg geen diploma en zuslief ging er met de beker vandoor.