Op reis naar de reu
Ons tripje begint op zaterdag 3 september als we s'ochtends om 6.00 uur koers zetten naar Luxemburg, een half uur later dan de bedoeling was. Nadège is ingeschreven voor de show daar en Farouche gaat mee, zodat we na afloop richting Tsjechië kunnen.

Ik ben super-gestresst: heel de meute was wakker en stond in ons mini-halletje te dringen, terwijl ik daar langs moest om nog wat spullen in de auto te gooien.
Tot overmaat van ramp trok man-stout zich van de herrie beneden niets aan en bleef zich onder het dekbed verstoppen, totdat ik huilend gilde dat ik misschien wel een week weg zou zijn .....
En nu is het nog mistig ook, jakkes.

Gelukkig is het zicht toch nog redelijk, en ebt de spanning geleidelijk aan weg. Hèhè, dat voelt een stuk beter. Tegen negenen arriveren we in Luxemburg, mooi op tijd.
Far en Nadège zitten allebei graag op de trimtafel: er is van alles te zien en ze vinden het leuk als ze door voorbijgangers worden aangehaald.

Natuurlijk komen ze er ook niet zonder poetsbeurt vanaf. Ze moeten er allebei toch wel een beetje fatsoenlijk uitzien: Nadège voor de keurmeester, en Far voor haar 'lover'.
Nadège doet het in de ring hardstikke goed. Ze wint de openklas en wordt ook nog beste teef. Ze is nu Luxemburgs Kampioen!

Als de keuringen in onze ring klaar zijn, wil ik graag nog een fotootje van Desje maken.
Gwen zet haar prachtig in stand, zodat ik wat plaatjes kan schieten.

Om ongeveer 15.45 uur plof ik weer in de auto, zet de navigatie op een dorpje in de buurt van Nürnberg. Volgens 'Mien' (zo noem ik de juffrouw die keurig aangeeft waar ik links/rechts/rechtdoor moet) is het 416 km naar Neuendettelsau, en doen we daar ruim 4 uur en 45 minuten over. Over het algemeen ben ik een stuk sneller dan zij.

We zijn er al om 19.40 uur, gauw alle spullen naar binnen slepen en dan een flink stuk lopen met de meiden.
Als we terug zijn geef ik ze eten, zelf ben ik te moe om nog op voedseljacht te gaan, dus prop ik maar een banaan en wat tuc-ies naar binnen. Daarna wil ik alleen nog maar SLAPEN.

De volgende morgen om 9.00 uur vervolgen we met frisse moed onze weg. Tot aan de grens met Tsjechië - da's ongeveer 165km - heb ik nog wat aanspraak van Mien, daarna houdt haar wegenkennis op....

Het navigatiescherm is blanco, we zijn de grens gepasseerd. De Tsjechen doen nog wel aan paspoort-controle, ook nu ze bij de EU zijn aangesloten.
Ik koop een autobaan-vignet en maak een praatje met een stel andere Nederlanders. Zij hoeven niet zo ver meer naar hun vakantiebestemming, wij hebben nog een dikke 450km voor de boeg.
Met een zucht pak ik de kaart erbij: de route die ik van internet geplukt heb is me te onoverzichtelijk. Allemaal abracadabra-tekst en rare nummers waar ik geen wijs uit wordt.
Na een blik op de kaart lijkt het me vrij simpel: Plzen, Praha, Brno, Olomouc. Gewoon goed de borden volgen, dan kan het niet fout gaan.
Om 15.00 uur parkeer ik de auto bij het Hesperia Hotel aan de ringweg van Olomouc en bel Jarek, het baasje van Cerik.

We hebben uitgerekend de pech dat z'n vrouw Dasa - die redelijk Duits spreekt - net nu op vakantie is.

Hij spreekt amper een woord over de grens, maar hij begrijpt dat ik het ben en weet nog net 'ich fahre'uit te brengen.
Dasa heeft geregeld dat Jarek me op komt pikken, zodat we achter hem aan kunnen rijden naar ons logeeradres, een pensionnetje dat pal tegenover hun huis moet liggen.

Hij is er binnen 10 minuten, met een bevriend echtpaar en hun zoon die allemaal gebrekkig Engels spreken, maar die me spontaan en hartelijk verwelkomen.
Daarna rijden we in colonne naar een straatje dat Dvorákova heet: bijna aan het eind ligt aan de ene kant de flat waar Cerik woont, aan de andere kant pension Moravia.
Ze hebben nog 2 vrije kamers en ik mag kiezen: super, het wordt die met het balkon, heerlijk voor de meiden! Oeps, voor mij ook, want pas later zie ik dat je binnen geen pafke mag opsteken.

Nadat we met z'n allen de bagage hebben verhuisd, laat ik de dames uitstappen. Jarek heeft intussen Cerik opgehaald.
Far en hij zetten het gelijk op een gillen, ze zoeken elkaar op, willen spelen ..... en niet alleen dat. Lieve help, alsjeblieft niet midden op straat.
Uhhh, eerst maar een stuk stappen en bijkomen van het gehobbel in de auto, dan zien we vanavond wel weer.
Moeder en dochter vermaken zich opperbest op het balkon. Ze spelen samen en begluren de honden van de pension-eigenaar die beneden in de tuin rondlopen: Diana - een Dalmaat, en Rasti - een Mastino-reu.

Ik klets wat met de eigenaresse over de honden, zij spreekt gelukkig goed Engels. Oh, zijn het teefjes, dan mogen ze ook gerustin de tuin.
Nadège was haar al voor. Ze heeft stiekumpjes de trap naar beneden genomen en zich tussen de spijlen van het hek door gewurmd.
Ze scheurt als een gek over het gras, maar niemand kan haar bijhouden. Diana is al 14 en Rasti heeft z'n postuur niet mee.

Far kijkt verlangend toe. Ik maak me er niet druk om, de ruimte tussen de spijlen is voor haar toch te klein......
'T is niet waar, madame heeft het voor elkaar en probeert Rasti te verleiden! Gauw verzamel ik de beide uitbrekers achter het hek en hang er een oud laken overheen.
Bijna zeven uur, gauw naar beneden waar iedereen al staat te wachten.
We gaan naar Jarek's volkstuintje voor 'die Brautschau'.
Het ligt net buiten de stad, op een heuvel, en het is helemaal afgegaasd, ideaal voor een Vendéen-vrijpartij.


Far en Cerik hebben er wel zin in, net als eerder op de middag. Ze draven achter elkaar aan, dagen elkaar uit, en spelen wat.
Far doorkruist de hele tuin en probeert via de composthoop in het tuintje van de buren te springen.
Ehhh, het lijkt ons beter om ze toch maar aan te lijnen ... Dat pakt goed uit, want even later is het raak: 'klit' wordt er gezegd en het gaat een flinke tijd duren.
Ben er altijd bezorgd over, komen ze ooit wel weer los? Het is iets waar ik nooit aan zal wennen.
Als ze tot m'n opluchting weer klit-vrij zijn is er koffie met home-made cake. Lekker, want ook vandaag is het eten er bij in geschoten.
Ik krijg het restant van de cake mee: 'for breakfast tomorrow'.
De volgende dag verkennen we met z'n drietjes lopend de omgeving, halen Tsjechische Kronen, en strijken tussen de middag neer op het terrasje van 'Pub Libra'.
Eindelijk, een warme maaltijd, want vanavond komt het er toch niet van.
Dan is het 'same time, same place' en hopelijk 'same act'.
De kaart is alleen in het Tsjechisch, de serveerster ook. Ik wijs iets aan met als enig herkenbare woord 'Mexico'.
Er komt een bord met frietjes, verschillende koolsalades, en heerlijk gestoofde reepjes varkensvlees in een tomatensausje met uien, mais en kidneybonen.
Zalig, en spotgoedkoop want met de colaatjes die ik op heb hoef ik maar 169 Kronen (ongeveer 5 euro) te betalen.
Aan het eind van de middag volgt een rondleiding door Olomouc met Jarek en Katka.
Het is een prachtige oude stad, met heel veel fonteinen en kerken die onder het Wereld-erfgoed vallen.

Erfgoed, tsja, als Cerik en Far daar vanavond nou ook iets aan doen.
Ze stellen me niet teleur: de dekking verloopt eigenlijk net zo als gister, het koffie en cake ritueel ook.

Als op dindsdagavond de derde dekking achter de rug is, is het voor mij 'driemaal is scheepsrecht'.
Op woensdagmorgen vertrekken we om zeven uur in de ochtend uit Olomouc, twee halve caken vergezellen ons.
De reis verloopt zo vooorspoedig, dat we 's avonds om acht uur enthousiast begroet worden door man-nu-wel-lief, Pareil, Honnete en Milou.