zadni treban.html
Clubshow en Special Show Tsjechische Bassetklub, 15 en 16 september 2007, Zadní Trebán (CZ)


Click here for more pictures


Vorig jaar had ik Jarek en Dasa al beloofd om met Chic en Cedric naar een Clubshow van de Tsjechische Bassetklub te komen. Er zijn er ieder jaar twee: eentje in mei en eentje in september.
Keus genoeg, maar het ongelukkige toeval wilde dat die in mei gelijk viel met de Nationale d'Élevage in Frankrijk en die in september met de Vendéendag van onze eigen rasvereniging.
De Franse Spéciale wilde ik echt niet laten schieten, en toen zij besloten om met Cerik ook naar Francia te komen, was het niet moeilijk meer.
Omdat mama Far ook mee zou gaan, zag ik 't niet zitten om eventueel nog een jaartje te wachten. Ik wil haar de lange reizen eigenlijk het liefst besparen, omdat ze toch een dagje ouder wordt. Tijdens de slopende rit van en naar Zagreb heeft ze vreselijk zitten stressen, en had ik me voorgenomen: dat niet meer.
Nu ga ik alleen, en in haar eigen kenneltje in onze eigen auto is ze toch veel meer op haar gemak dan in de Basset-bus van Rudy.
Lieve Far, 't wordt echt je laatste lange trip. Naar Tsjechië, net als 2 jaar geleden. Het was goed toen. Mooie herinneringen, en iets tastbaars waar we nu elke dag van genieten: 'unsere Kinder'. Een uitspraak van Dasa, en zo voelt het ook .....

Vrijdags de 14de rijden we van huis, het is 7.15 uur. Wil het liefst voor donker aankomen. Zonder stops en file-leed doe je er volgens de ANWB acht en een half uur over. Ben optimistisch en ga ervan uit dat het in tien uur te redden moet zijn.
In Duitsland hebben we niet veel oponthoud: wat wegwerkzaamheden, een paar kleine Stau's, het mag geen naam hebben in vergelijking met de chaos op onze eigen wegen.
Ergens in het Ruhrgebied doe ik niet wat Mien zegt; dat wordt voor straf een stukkie omrijden. Ik stop een paar keer: voor een bakkie, om te tanken en om de hondjes en mezelf uit te laten.
Bij de Tsjechische grens koop ik een autobaan-vignet en haal wat Kronen.
Dan is het 'immer gerade aus' tot vlak voor Praag. Mien is in Tsjechië buiten kennis, hopelijk heb ik genoeg aan de internet-routes van Via Michelin en de ANWB.

Afslag 10 moet ik nemen. Hoe de Tsjechen tellen is me een raadsel, want na 24 is het 18 en ook na 18 is het een rommeltje. Als 10 nog maar wel bestaat .... Hoera, het staat groot aangegeven: Lodenice. M'n geluksgevoel is snel weg, als ik de snelweg verlaat.
Heuvel op heuvel af, hobbeldebobbel, en scherpe bochtjes. De wegnummers die op m'n internet-routes staan zijn nergens te bekennen een ook plaatsnamen plus richting bij de afslagen ontbreken.
Ik beland in een gehucht met een naam die op m'n papieren niet voor komt, en krijg helemaal de kriebels. Ojee, onee.
Het lijkt er uitgestorven op twee zielen na die een sigaretje staan te roken. 'Revnice ....??' vraag ik hoopvol.
Uit de gebrekkige aanwijzingen begrijp ik dat we rechtdoor moeten, en dat er in het volgende dorp borden staan. Huhhuh, zou 't?
De weg er naar toe is werkelijk een disaster.
Over een lengte van zo'n 8 km zijn er grote, diepe vlakken uit het wegdek gehaald - zowel links als rechts - wachtend op een portie asfalt. Slalommend probeer ik de dieptes te ontwijken, tot er een tegenligger komt. Knijp m'n kiezen op mekaar en bid voor m'n banden.
Je moet er toch niet aan denken dat je in deze negorij met 4 honden aan boord met panne komt te staan.

Zonder kleerscheuren bereiken we uiteindelijk Revnice, waar ik met een zucht van opluchting de auto voor het Grand Hotel parkeer.
Het meisje bij de balie spreekt Engels en is ontzettend vriendelijk. Krijg 3 sleutels mee en mag zelf een kamer uitkiezen. Nou, nummer 15 dan maar, die is ruim genoeg voor ons vijfjes, en heeft een oer-Tsjechische uitstraling.
Donkergroene vloerbedekking, oranje gordijnen, roze behang, paars beddengoed en de lampjes op de nachtkastjes hebben dezelfde kleur als een pakje mascotte-vloeitjes. Heerlijk.
Terwijl ik - zittend op de rand van het bed - geniet van m'n knusse kamer, dendert er een trein voorbij. Het hotel dat vlakbij de spoorlijn naar Praag ligt, schudt op z'n grondvesten. Duh ....
Gauw sleep ik alle spullen naar binnen en rij de auto naar het door hekken omgeven parkeerterrein achter het hotel.

Er staat een grote zilverkleurige bus met tekst en tekening op de zijkant: Loamy Lanes Bloodhounds. Krijg nou wat, uit België!
De bus wordt bevolkt door 2 koppels bloedhonden en hun bazinnen: Linda uit België en Nicky uit Nederland. Wat kan de wereld toch klein zijn. Zij hebben zaterdags en zondags na de Basset-rassen ook een Clubshow en een Special Show, op dezelfde locatie als wij. Nadat we nog een tijdje gekeuveld hebben, spreken we af om later gezamenlijk te eten. Dan kunnen we eerst lekker met de hondjes wandelen en ons nog even uitstrekken op bed.

Het hotel blijkt een uitgebreide menukaart te hebben, met vertalingen in het Engels en Duits. We bestellen alledrie een Jägerschnitzel met toebehoren. 'T smaakt heerlijk, en het kost een habbekrats.
Het is gezellig aan tafel met z'n drietjes, ober Honsa is een schatje, en later komt er nog een jonge Tsjech die helemaal dol is op z'n bloedhond Buddy een poging doen om met ons te babbelen.
Hij denkt elke keer diep na, haalt iedere keer diep adem, maar na een paar Engelse woorden weet 'ie het niet meer en schudt moedeloos z'n hoofd. We zijn de kwaadsten niet, en met handen en voeten en een hoop gelach houden we de conversatie op gang.
Tegen half elf houd ik het voor gezien, want morgen is het voor mij vroeg dag. De andere meiden hebben mazzel; ze kunnen uitslapen.

'T wordt een kort nachtje. Lig niet wakker van de trein-trillingen, maar ergens boven ons zit een stel malloten keihard op een jachthoorn te blazen. Ben gelijk klaar wakker en het is pas 4 uur .....
Als ik een uur later bijna ben ingedommeld begint het getoeter opnieuw. Cedric reageert er nu ook op, en steekt Chic en Charme aan. Alleen Far houdt haar mond. Shhhhh. Ze zijn gelukkig snel stil, terwijl het boven onrustig blijft.
Ik doe geen oog meer dicht, en voel me behoorlijk geradbraakt als we na de normale ochtendrituelen naar Zadni Treban vertrekken.
Het is maar 2,5 kilometer rijden en volgens Linda en Nicky niet moeilijk te vinden, als ik steeds rechts aanhoudt.

Wat er mis gaat is me een raadsel, maar ik presteer het om te verdwalen. Het moet ergens vlak bij de rivier zijn, maar als ik die uit het oog verlies en op een heel smal weggetje belandt dat steeds meer berg-op gaat, breekt het klamme zweet me uit.
Het is onmogelijk te keren, en verder omhoog wil ik echt niet.
We moeten achteruit de berg af totdat er na een paar honderd meter een opritje opdoemt waar ik de kont in kan steken.
Ik heb de bibbers van deze kamikaze-actie en bel Dasa. Zij logeren op het showterrein, en hoop dat ze me er naar toe kan loodsen.
Zie je een spoorwegovergang? Ja, ik ben er verschillende gepasseerd ..... Terwijl ik nerveus om me heen kijk zie ik er weer eentje en gelukkig ook een heel bekend gezicht met een telefoon aan d'r oor.

Het show wordt gehouden op de binnenplaats van een voormalige hoeve, die nu dienst doet als pension met als extra faciliteit een hondenhotel.
Het hele spul is eigendom van Katerina Schwippelova, die zelf Basset Hounds en Bloedhonden fokt. Ze is ook keurmeester en zal op zondag de Basset-rassen keuren.
Gelukkig is er een stuk gras waar we de ren kunnen opzetten. Met het zomerse weer is het voor de hondjes heerlijk om de hele dag in de buitenlucht te zijn en ook wat bewegingsvrijheid te hebben.

Als alles geïnstalleerd is en de paperassen zijn gehaald bij het secretariaat, is er nog tijd genoeg om koffie te drinken en wat rond te lopen.
We zijn het laatste Basset-ras wat gekeurd wordt; eerst is er 1 Basset Bleu de Gascogne, dan volgen er 46 Basset Hounds en tot slot 21 Petits.

Samen met Dasa gaan we op zoek naar Sarká Temrová. Ze is de fokker van Cerik en heeft z'n moeder en dus oma van Chic en Cedric ingeschreven ....


Kalokagathia Karoline-Kay
Bijna 13 jaar oud en wat ziet ze er nog super uit! Een geweldige vachtkwaliteit met een prachtig pigment en een heerlijk hoofd.
De gelijkenis met Cirque Soleil, de oranje-witte broer van Chic en Cedric, is werkelijk treffend en ik ben dan ook heel blij dat ik haar in levende lijve heb mogen ontmoeten.

Het wordt zoetjes aan tijd om de hondjes een beetje op te poetsen. Cedric mag het spits afbijten, en dat gaat prima, want hij wordt eerste in z'n klasse.
Ook de meiden laten zich van hun beste kant zien en worden allemaal bij bordje 1 gezet.
Chic en Far mogen beide terug voor beste teef, Charme niet omdat ze in de puppyklas heeft meegedaan.

Ik ga met Chic de ring in en Jarek met Far, want zij is de makkelijkste van de twee. Uit de 4 teefjes die meedingen kiest Libuse Ubrova voor Chic!
Papa Cerik gaat uiteindelijk met de hoogste eer strijken, want nadat hij eerst van zoon Cedric heeft gewonnen voor beste reu, verslaat hij vervolgens dochter Chic voor Best of Breed.
It's all in the family, en we zijn er allemaal hartstikke blij mee en trots op!

's Avonds terug in hotel hebben we het met onze Bloedhonden-vrienden opnieuw kei-gezellig, en schijnbaar is de fanfare boven ons verder getrokken, want het blijft die nacht gelukkig heerlijk rustig.
Ontspannen rij ik 's morgens naar Zadni, weet nu hoe we er moeten komen. We hebben hetzelfde prachtig weer als gisteren, waardoor je - ook al is het maar 2 dagen - toch echt een vakantiegevoel hebt.

Omdat er vandaag over-all minder honden zijn ingeschreven, zijn we wat vroeger aan de beurt.
Cedric, Charme en Farouche winnen wederom hun klasse.
Chic moet deze keer genoegen nemen met een tweede plek. Tijdens het lopen is ze wat ballorig als ze hoort dat de rest van de meute druk doende is een stel pas gearriveerde Bloedhonden uit te joelen ......
Reden voor mevrouw 'Chipolata' om een teefje met een niet al te beste vacht dat met de staart tussen de benen in tijgersluipgang door de ring gaat de voorkeur te geven.
Ook Far die geen stap verkeerd zet en er werkelijk toppie uitziet, redt het voor beste teef tegen dezelfde hond niet. Alle omstanders zijn met stomheid geslagen, net als ik ...
Cerik is de volgende opponent, en hij wordt dan gelukkig BOB.

Na de keuringen komt Dáša vragen of ik even naar de vacht van het teefje dat als derde geplaatst werd in Chic d'r klasse wil kijken.

De eigenaren van het hondje spreken alleen Tsjechisch, en ze willen graag meer weten over vachtonderhoud en -verzorging.

Alhoewel ik geen trimdiploma heb, is het me door de jaren heen toch aardig gelukt om m'n eigen honden redelijk bij te houden. Wat ik ervan gezien heb, lijkt het erop dat ze er in Tsjechië weinig kaas van gegeten hebben.

Een spannende uitdaging, want zo goed als onze op dit gebied onovertroffen Carine ben ik absoluut niet. Maar met datgene wat we dankzij haar (bij)geleerd hebben durf ik het wel aan.
We zetten Queenie op m'n trimtafeltje en gaan aan de slag. Het 'even kijken' wordt natuurlijk gewoon de hele hond plukken, maar ik vind het fijn om te kunnen helpen en leuk om te doen.

Als het werk af is, en we een standfoto van hun meissie maken, ben ik geroerd door de reactie van Queenie's bazinnetje: ze valt me snikkend om de hals en stamelt in gebrekkig Engels "Champion".

Ze ziet er echt ook stukken beter uit dan eerst, en het is werkelijk een knap Petitje.
Dat is gaaf, dat de nieuwe outfit in de smaak valt en ze er zo happy mee zijn! Hopelijk heb ik ze hiermee een klein beetje op weg kunnen helpen.



Nu is het ook hoog tijd voor de eigen hondjes, lekker wandelen in de mooie omgeving hier.
Bij terugkomst zijn de Bloedhonden-meiden druk in gesprek met een Nederlands echtpaar dat even nieuwsgierig om het hoekje is komen kijken. Aan de wandel in Zadni Treban, terwijl ze in Revnice wonen. Wat een toeval. Het is een vlot en gezellig stel, en we zijn helemaal nog niet uitgebabbeld als de honden van Linda en Nicky de ring in moeten. Waarschijnlijk komen we vanavond wel naar jullie hotel om verder te kletsen en wat te drinken, zeggen ze.

En inderdaad, als we net aan de koffie zitten komen ze binnenvallen. Ze vertellen uitgebreid over hun emigratie naar Tsjechie; het hoe en waarom, het leven nu. De mentaliteit is er erg veranderd sinds de aansluiting bij de EU: het materialisme wint steeds meer terrein. De romantiek van de eenvoud, rust en een ongehaast bestaan brokkelt steeds meer af.
Jammer, denk ik stilletjes ......, toch zal ik m'n zwak voor dit land nooit verliezen.
Morgen moet ik weer terug naar de Hollandse heksenketel, maar gelukkig ook naar een stel lieverds thuis, die dit mooie weekend jammer genoeg hebben moeten missen.


Click here for more pictures